Graaf Ilger
In het oude Harzgebergte, waar mist en legendes samenkomen, wordt het verhaal verteld van graaf Ilger von Bielstein. Hij was een man die ooit de smalle ingang van het gebergte bewaakte – het pad dat later eerbiedig de Porta Ilfeldensis werd genoemd. Maar Ilger was geen beschermer van het licht, maar een heer van de duisternis. Hij beroofde en vermoordde iedereen die zijn pad durfde te kruisen – totdat zijn lot hem inhaalde.
De vloek van de geesten
Toen graaf Konrad von Beichlingen, zoon van de edelman Otto von Northeim, dat pad betrad, stormde Ilger in een blinde woede uit zijn kasteel en doodde hem. Maar de bergen bleven niet stil. De berggeesten, kobolden en oeroude wezens van de Harz rezen op uit de ravijnen, rotsen stortten naar beneden en de Behre trad buiten zijn oevers. Ilgers kasteel zonk weg onder de golven en het puin – de prijs voor zijn schuld. Slechts een smalle opening in de rots bleef over waardoor de graaf kon ontsnappen. In dat uur van duisternis, terwijl hij alleen voor de macht van de natuur stond, verscheen er een figuur aan hem in de storm – wit als sneeuw, maar met een oeroude kracht.
Het was Frau Holle, de hoedster van het evenwicht, een van de eeuwige geesten, die met de Wilde Jacht over de bergen reed. Naast haar stond Wotan, heer van de stormen en leider van de gevallenen.
Ze spraken met donderende stem: “Boetedoening zij uw pad, Ilger. Waar bloed werd vergoten, laat het licht bloeien. Richt een plaats van zuivering op, en uw naam zal van de vloek worden bevrijd.”
Ilger werd overmand door wroeging en zwoer een klooster te bouwen op de plek waar hij zich schuldig had gemaakt – een eeuwig licht in het rijk der schaduwen.
Het wonder van de gravin
Jaren later was het de gravin van Ilburg die het goddelijke teken zag: een flikkerend, gouden licht midden in het donkere bos, waar Ilfeld nu ligt. Het verscheen driemaal aan haar, en op de derde nacht volgde ze het – beladen met goud, geleid door de mysterieuze vlam van de Wilde Jacht. Als een vurig molenwiel rolde het licht voor haar uit totdat het tot rust kwam op een heilige plek. Daar, zo luidt het verhaal, brandde het af – en op de plek waar de vlam doofde, liet de gravin een kerk bouwen. Toen de arbeiders de grond voor de fundering afgroeven, vonden ze twee ton puur goud – De gave van de oude machten, de beloning voor geloof, moed en gehoorzaamheid aan de krachten van het Harzgebergte.
De erfenis van de Wilde Jacht
Zo werd het klooster van Ilfeld gesticht, geboren uit schuld, vuur en goddelijk licht. En wanneer de wind vandaag de dag over de valleien van de Porta Ilfeldensis waait, hoort men in het ruisen van de bomen de echo van de Wilde Jacht: het hoefgetrappel van Wotans paard, het gefluister van Frau Holle, het gefluister van de heksen en demonen die door het Harzgebergte zwerven – en de gelofte van een man die zijn weg van de duisternis naar het licht vond.